قصه عشق من و تو قصه درد و جدایی است

خانه ات خراب که خانه ی دلم را ویران کردی ویرانه ی 

وازگون بخت هرگز نگتی که از این ویران گری چه سود

عایدت شد و کدامین نشان افتخار زینت سینه ی پر کینه

 ات شد مرگت را نمی خواهم ولی ارزو دارم زندگی چنانت

 تلخ و زشت بگذرد که هر لحظه مرگ سیاه ارزو کنی و

لبیک استجابت نشنوی...

محبت مثل سکه می مونه که اگه بیفته تو قلک قلب

درش اورد ...

اگرم بخوای درش بیاری باید اونو بشکنی...