دلم هواتو كرده بود ، هواي شيرين زبو نيت

دلم ميخواست گريه كنم ، بگم كه سخته تنهايي

اي همصدا اي آشنا ، بگو كه پيشم مي موني

نمي دونم چه حالي و كجايي و چه مي كني

ولي صدات تو گوشمه ، مي گي كه اينجا مي موني

رفتم كنار پنجره ، گفتم شايد ببينمت

ديدم محاله ديدنت ، چون گل بايد بچينمت

رو صندلي نشستمو يهو ديدم يه قاصدك اومد پيشم

خبر آورد اي آشنا ، يه رازي را بهت بگم ؟

گفتم بگو : آهي كشيد، اومد نشست رو شونه هام

يواشكي چشماشو بست ، تا نبينه اشك چشام

مي گفت كه تو يه راه دور

يه راه دور و سوت كور مسافري نشسته بود

مسافره غريب و دلشكسته بود از تو همش شكوه ميكرد

با اشك گرم و دل سرد مي گفت كه يادت نمياد

اون روزاي آخريه

چه قدر دلش مي خواست كه تو نگاش كني

صداش كني ، بهش بگي دوسش داري

به شرطي تنهاش نذاري

تا اومدم بهش بگم برو بگو دوسش دارم ، پاش مي شينم

ديدم كه اون رفته بود و منم دارم خواب مي بين

 تکيه به شونه هام نکن ، من از تو افتاده ترم

ما که به هم نمي رسيم ، بسه ديگه بذار برم

کي گفته که به جرم عشق يه عمري پرپرت کنم

حيف تو نيست کنج قفس چادر غم سرت کنم

من نه قلندر شبم ، نه قهرمان قصه ها

نه بنده حلقه به گوش ، نه ناجي فرشته ها

من عاشقم همين و بس ، غصه نداريم بي کسيم

قشنگي قصه ماست که به هم نمي رسيم

« اگر ناگزير بودم که بگويم چرا دوستش داشتم

   پاسخ را به گمانم تنها اين مي گفتم که زيرا او او بود و من من بودم....!! »